De Geiten

Er was eens een strak wit konijn, genaamd Nijntje. Onzijdig van geslacht en met vaste hand getekend. Om onverklaarbare redenen dachten de grote mensen dat alle kindertjes dol waren op Nijntje. Het konijn verscheen daarom in boekvorm, op kleurplaat, maar ook als waterijsje en ter decoratie van kinderwagens, Maxi-Cosy’s en dekbedovertrekken.

Zoals het een goed konijn betaamt, plantte Nijntje zich in ons gematigde klimaat schrikbarend snel voort. Op een gegeven moment had de witte pest dermate hard om zich heen gegrepen dat de allerkleinsten in tranen uitbarstten bij het zien van al dit konijnengeweld. Angstig kropen ze weg bij vader of moeder, zoals bij de eerste confrontatie met Zwarte Piet en Sinterklaas. Zo gebeurde het dat anno 2006 het konijn door de Nederlandse regering officieel tot ongewenste diersoort werd uitgeroepen. Het verloor zijn beschermde status en de drijfjacht op Nijntjes werd al snel een even geliefde hobby als de in datzelfde jaar sterk groeiende sport Nordic Walking.

Wat gehoopt werd, gebeurde: door het konijnonvriendelijke klimaat in Nederland vluchtten Nijntje en co met behulp van konijnensmokkelaars het land uit. Ze vroegen asiel aan in Scandinavië, omdat ze hoopten zich hier door de lagere bevolkingsdichtheid in alle rust verder voort te kunnen planten. In Scandinavië bleek men echter helemaal niet zo gecharmeerd van de komst van zoveel rare konijnen. Omdat ze de taal niet spraken, kregen de Nijntjes nauwelijks voet aan de grond in hun nieuwe vaderland. Toen ook nog eens een ongekend barre, lange winter inviel en er maar enkele uren daglicht bleken te zijn, kregen de Nijntjes spijt. Ze klitten bij elkaar in hun holen naar Hollands model, probeerden warm te blijven met een peen-en-uien-stamppot en vertelden elkaar verhalen over hoe goed het leven vroeger in Nederland was. Oh, wat zouden ze graag weer terug gaan naar hun wortels .

Via de Stamp-Stamp kregen ze helaas bericht van achtergebleven Nijntjes dat de situatie in Nederland nog altijd bijzonder gevaarlijk was. Klop-, drijf- en drukjachten leverden dagelijks honderden verse slachtoffers op. De marktprijs van konijn was door het overaanbod historisch laag geworden en sommige poeliers gaven zelfs  bij aankoop van één hele kip een konijn cadeau.
Op een lange winteravond, vlak voor de in konijnenland gevreesde Kerstdagen, belegde Nijntje-Van-Het-Eerste-Uur een vergadering in het gemeenschapshol. “Nijntjes, we moeten over onze toekomst praten

Trackback URI | Comments RSS