De Geiten

Anne rent naar binnen en sluit de deur meteen achter zich. Knisperende bladeren dwarrelen achter haar aan de kapperszaak in. De koude wind zoekt een weg door de rollers in het haar van een kromgegroeid dametje. “Kom maar gauw binnen kind.” Een fragiele vrouw, gehuld in vale wijde gewaden en haar paarse haren opgefleurd met een gele haarband, pakt haar bij de hand. Anne kijkt schichtig naar de deur, die dicht blijft. ‘Heb je een afspraak?” “Nee, uh, ik uh” “Geeft niet, kom maar zitten.” Met zachte hand wordt ze naar één van de stoelen geleid. “Ga hier maar zitten. Wil je koffie of thee?” “Thee, lekker, graag.”

Anne kijkt om haar heen. Naast haar is de ingerolde dame verdiept in een Libelle. Aan de andere kant zitten twee dames die ook al flink op leeftijd zijn. Het hoofd van de één staat te trekken in de rode verf. Ze hangt over de linkerleuning van haar stoel en schreeuwt een roddel over een nicht van een vriendin van haar, die een minnaar heeft die pas 63 is. De andere vrouw houdt haar hoofd rechtop, zodat de droogkap rondom kan drogen. Haar ogen schieten van de spiegel naar haar rechter ooghoeken in een poging om contact te maken met de roddelende vrouw.

Anne voelt zich hier veilig. In de gemoedelijke omgeving komt ze langzaam weer tot bezinning. Haar hart bonst nog in haar keel. Ze raakt zacht haar wang aan op de plaats waar zijn lippen waren. Heel teder en zacht met een stil verlangen kuste hij haar. Ze had hem niets laten merken van het effect van zijn lippen op haar huid. Hoe kon ze ook. Pas na minuten, of waren het seconden, kreeg de beroering een zekere waarde. Ze was overrompeld geweest van de sensatie die zij voelde.

De dames in de kapsalon werpen nieuwsgierige blikken naar haar. Als ze hen aankijkt knikken ze met een vriendelijke glimlach. “Ik kom zo bij je, kind.”, roept de vrouw vanachter een wastafel waar ze de permanentrollers van een ander hoofd verwijdert.

Haar knieën waren opeens zwakke schakels geworden die haar lichaam niet meer recht konden houden, ze voelde haar wangen kleuren en wist geen woord meer uit te brengen. Onzeker en bang dat iemand anders de verandering bij haar zou opmerken was ze gevlucht.

Verborgen in haar gedachten beleefde ze de kus weer. Ze werd zo vaak gekust, omarmd en geknuffeld. Prettig en bijna vanzelfsprekend bij ontmoetingen met vrienden en bekenden. Maar dit was anders. Wat was er gebeurd? Hoe kon een kus, zo subtiel dat het bijna geen kus was, een dergelijk intiem moment vol van verlangen en met een zinderende belofte, creëren? Een verlangen was als een warme golf in haar opgeweld. Aangenaam, maar gevaarlijk. Het verlangen ook om de belofte te leren kennen.

De deur van de kapsalon gaat open. “Ha, zoekt u iemand?”, hoort ze richting de deur roepen. Schielijk draait ze zich om en kijkt naar de deur. In de opening staat een man die doorzoekend de salon inkijkt. “Ik kom mijn vrouw ophalen.” “Ah, meneer De Vries, nu zie ik het. Een ogenblikje. Gaat u maar even zitten. Uw vrouw is zo klaar. Nog even de finishing touch en dan is ze weer om verliefd op te worden.”

Anne schrok van de opengaande deur. Ze beseft dat ze de controle over zichzelf is verloren. Dat ze in een fractie van een seconden van een stabiele vrouw een verwarde, onzekere puber lijkt geworden.  Ze wil zich hier hervinden. Voordat ze weer naar buiten gaat zal ze de deur naar haar hart, die de kus heeft opengeduwd, weer sluiten. “Zo, daar ben ik dan. Wat wil je dat er gedaan wordt?” “Liever geen permanent, geen verfbeurt, knippen eigenlijk ook niet. Is het goed als ik er hier nog even over nadenk?”

Trackback URI | Comments RSS