De Geiten

Er was eens een strak wit konijn, genaamd Nijntje. Onzijdig van geslacht en met vaste hand getekend. Om onverklaarbare redenen dachten de grote mensen dat alle kindertjes dol waren op Nijntje. Het konijn verscheen daarom in boekvorm, op kleurplaat, maar ook als waterijsje en ter decoratie van kinderwagens, Maxi-Cosy’s en dekbedovertrekken.

Zoals het een goed konijn betaamt, plantte Nijntje zich in ons gematigde klimaat schrikbarend snel voort. Op een gegeven moment had de witte pest dermate hard om zich heen gegrepen dat de allerkleinsten in tranen uitbarstten bij het zien van al dit konijnengeweld. Angstig kropen ze weg bij vader of moeder, zoals bij de eerste confrontatie met Zwarte Piet en Sinterklaas. Zo gebeurde het dat anno 2006 het konijn door de Nederlandse regering officieel tot ongewenste diersoort werd uitgeroepen. Het verloor zijn beschermde status en de drijfjacht op Nijntjes werd al snel een even geliefde hobby als de in datzelfde jaar sterk groeiende sport Nordic Walking.

Wat gehoopt werd, gebeurde: door het konijnonvriendelijke klimaat in Nederland vluchtten Nijntje en co met behulp van konijnensmokkelaars het land uit. Ze vroegen asiel aan in Scandinavië, omdat ze hoopten zich hier door de lagere bevolkingsdichtheid in alle rust verder voort te kunnen planten. In Scandinavië bleek men echter helemaal niet zo gecharmeerd van de komst van zoveel rare konijnen. Omdat ze de taal niet spraken, kregen de Nijntjes nauwelijks voet aan de grond in hun nieuwe vaderland. Toen ook nog eens een ongekend barre, lange winter inviel en er maar enkele uren daglicht bleken te zijn, kregen de Nijntjes spijt. Ze klitten bij elkaar in hun holen naar Hollands model, probeerden warm te blijven met een peen-en-uien-stamppot en vertelden elkaar verhalen over hoe goed het leven vroeger in Nederland was. Oh, wat zouden ze graag weer terug gaan naar hun wortels .

Via de Stamp-Stamp kregen ze helaas bericht van achtergebleven Nijntjes dat de situatie in Nederland nog altijd bijzonder gevaarlijk was. Klop-, drijf- en drukjachten leverden dagelijks honderden verse slachtoffers op. De marktprijs van konijn was door het overaanbod historisch laag geworden en sommige poeliers gaven zelfs  bij aankoop van één hele kip een konijn cadeau.
Op een lange winteravond, vlak voor de in konijnenland gevreesde Kerstdagen, belegde Nijntje-Van-Het-Eerste-Uur een vergadering in het gemeenschapshol. “Nijntjes, we moeten over onze toekomst praten

De deur werd ruw opengedaan en het tochtgordijn bolde op. Een man, ergens achterin de 30, zwaaide het gordijn open en zei:
“Ze is zwanger. Ik heb haar zwanger gemaakt.”
Zo kwam hij de kroeg binnen.

Hij sprak pas weer nadat hij vlak achter elkaar drie pilsjes naar binnen had geklokt. Staand voor de bar, om een uur of negen uur ’s ochtends. Een barkeeper, twee klanten met grijze haren en één baard aan de bar, twee pubers bij het dartboard en hij.
“Ze is zwanger. Heb je sigaren?”
Hij lurkte aan de sigaar tot hij ervan kokhalsde en herhaalde wederom wat hij had gedaan. Wat hij had gepresteerd. De pubers giechelden maar dartten ondertussen voort en mompelden hun scores.
Nog een pils.
“Ik moet piesen”.
Hij stoomde dwars door het dartspel van de spijbelaars naar de toiletdeur.

De barkeeper was een vrouw van achterin de 50, verrimpeld, verrookt en vergeeld zoals het behang achter de toog. Ze had alles al wel gezien. Vooral mannen en hun emoties. Mannen behandelen hun emoties alsof het gadgets zijn. Ze vinden en kopen ze, laten ze aan hun maatjes zien als ze er op wat voor manier dan ook trots op zijn, en als dat geen indruk maakt, zijn ze ze ook net zo makkelijk weer kwijt. Ze tapte alvast het volgende glas vol. Die pilsjes moesten de man onderhand toch wel hebben verlaten.

“Wat heb ik gedaan!”
Bij terugkomst was hij op de grond gaan zitten met zijn rug tegen de muur, tussen twee tafeltjes in. Pilsje nummer zeven. En daarna zei hij lang niets meer. Rookte nog een hele sigaar, dronk nog vier pils.

“Gefeliciteerd” zei ze toen hij afrekende. Hij luisterde niet. Hij lalde “Swanger” met gebalde vuisten naar het plafond, en toen naar de pubers, die enigszins terugdeinsden. En daarop was hij, bijna met gordijn en al, weer verdwenen.

“Die was blij”, zei de barkeeper tegen de baard.
“Hij was verkeerd”, was het antwoord. “Hij komt altijd hiernaast, bij ’t Klokkie”

Tip voor de eenieder die wil typen in WordPress via het beheer gedeelte. Als je een “return/enter” geeft in dit beheer gedeelte zie je dat de teksteditor een regel overslaat. Ik zal de details besparen over het “waarom” hiervan. Als je dat niet wilt, die stomme witregel, dan moet je “shift-enter” doen. Ben je er vanaf.

18 bierviltjes had hij tussen zijn tanden geklemd.
Gejuich.
19 bierviltjes had hij tussen zijn tanden geklemd.
Gejuich.
20 bierviltjes had hij tussen zijn tanden geklemd.
Gejuich. En toen schoot het in zijn kaak.

Anonieme kaakspieren gingen de straat op en zetten het op een schreeuwen.
Muurvast zat de stapel tussen zijn bijters, kauwers en knagers.
Zijn tong opgepropt tegen de achterkant van de natte stapel, spreken onmogelijk gemaakt.
Een kwartier lang duurde de worsteling. Hij huilde met diepe halen. Met een haardvuurtang werd hij uiteindelijk bevrijd.

Hij ook met zijn grote mond.

Beste Geiten,

Gisteren was de stal bijna zo vol als ze zou kunnen zijn.
Mooi voor Hans dat ie z’n huis heeft kunnen verkopen! Gefeliciteerd.

De vooruit planning van enkele data heeft zijn waarde bewezen! Maar ze waren op, die data, en daarom hebben we nieuwe afgesproken. Hier volgen ze:

Woensdag 7 november
Woensdag 28 november met thema: Sinterklaas
Woensdag 12 december

Ledenwerving:
Niet helemaal is gelukt om tot een alom goede wervings folder te komen. Daarom maar een paar verschillende. Tot 18 oktober zullen/kunnen/ moeten(?) we onze voorstellen bij Gerard indienen die dan een/enkele posters zal redigeren.
(het blijft wel een hele mooie foto!)

Schrijfopdracht:
Peter was aan de beurt voor een schrijfopdracht. Hij dacht een hele mooie gevonden te hebben, maar, dat zal nog moeten blijken!

Het is geheel vrij natuurlijk, als het het maar enigszins is gebaseerd rond de inspiratie die op komt bij (een) IJskonijn.

Bijvoorbeeld:

Recept: Hoe bereid ik een ijskonijn?
Situatie: Ik ben bij de poelier en bestel een ijskonijn.
Aan de bar: de hoofdpersoon ziet een mooie man/vrouw, begint een gesprek en hij/zij blijkt een ijskonijn te zijn. Hoe die te ontdooien?
Fabel: De fabel van het ijskonijn en de poolhaas.
nou ja.

Ben ik nog wat vergeten dan wordt het vast aangevuld.

Vriendelijke Groeten,

Peter

Anne rent naar binnen en sluit de deur meteen achter zich. Knisperende bladeren dwarrelen achter haar aan de kapperszaak in. De koude wind zoekt een weg door de rollers in het haar van een kromgegroeid dametje. “Kom maar gauw binnen kind.” Een fragiele vrouw, gehuld in vale wijde gewaden en haar paarse haren opgefleurd met een gele haarband, pakt haar bij de hand. Anne kijkt schichtig naar de deur, die dicht blijft. ‘Heb je een afspraak?” “Nee, uh, ik uh” “Geeft niet, kom maar zitten.” Met zachte hand wordt ze naar één van de stoelen geleid. “Ga hier maar zitten. Wil je koffie of thee?” “Thee, lekker, graag.”

Anne kijkt om haar heen. Naast haar is de ingerolde dame verdiept in een Libelle. Aan de andere kant zitten twee dames die ook al flink op leeftijd zijn. Het hoofd van de één staat te trekken in de rode verf. Ze hangt over de linkerleuning van haar stoel en schreeuwt een roddel over een nicht van een vriendin van haar, die een minnaar heeft die pas 63 is. De andere vrouw houdt haar hoofd rechtop, zodat de droogkap rondom kan drogen. Haar ogen schieten van de spiegel naar haar rechter ooghoeken in een poging om contact te maken met de roddelende vrouw.

Anne voelt zich hier veilig. In de gemoedelijke omgeving komt ze langzaam weer tot bezinning. Haar hart bonst nog in haar keel. Ze raakt zacht haar wang aan op de plaats waar zijn lippen waren. Heel teder en zacht met een stil verlangen kuste hij haar. Ze had hem niets laten merken van het effect van zijn lippen op haar huid. Hoe kon ze ook. Pas na minuten, of waren het seconden, kreeg de beroering een zekere waarde. Ze was overrompeld geweest van de sensatie die zij voelde.

De dames in de kapsalon werpen nieuwsgierige blikken naar haar. Als ze hen aankijkt knikken ze met een vriendelijke glimlach. “Ik kom zo bij je, kind.”, roept de vrouw vanachter een wastafel waar ze de permanentrollers van een ander hoofd verwijdert.

Haar knieën waren opeens zwakke schakels geworden die haar lichaam niet meer recht konden houden, ze voelde haar wangen kleuren en wist geen woord meer uit te brengen. Onzeker en bang dat iemand anders de verandering bij haar zou opmerken was ze gevlucht.

Verborgen in haar gedachten beleefde ze de kus weer. Ze werd zo vaak gekust, omarmd en geknuffeld. Prettig en bijna vanzelfsprekend bij ontmoetingen met vrienden en bekenden. Maar dit was anders. Wat was er gebeurd? Hoe kon een kus, zo subtiel dat het bijna geen kus was, een dergelijk intiem moment vol van verlangen en met een zinderende belofte, creëren? Een verlangen was als een warme golf in haar opgeweld. Aangenaam, maar gevaarlijk. Het verlangen ook om de belofte te leren kennen.

De deur van de kapsalon gaat open. “Ha, zoekt u iemand?”, hoort ze richting de deur roepen. Schielijk draait ze zich om en kijkt naar de deur. In de opening staat een man die doorzoekend de salon inkijkt. “Ik kom mijn vrouw ophalen.” “Ah, meneer De Vries, nu zie ik het. Een ogenblikje. Gaat u maar even zitten. Uw vrouw is zo klaar. Nog even de finishing touch en dan is ze weer om verliefd op te worden.”

Anne schrok van de opengaande deur. Ze beseft dat ze de controle over zichzelf is verloren. Dat ze in een fractie van een seconden van een stabiele vrouw een verwarde, onzekere puber lijkt geworden.  Ze wil zich hier hervinden. Voordat ze weer naar buiten gaat zal ze de deur naar haar hart, die de kus heeft opengeduwd, weer sluiten. “Zo, daar ben ik dan. Wat wil je dat er gedaan wordt?” “Liever geen permanent, geen verfbeurt, knippen eigenlijk ook niet. Is het goed als ik er hier nog even over nadenk?”

De korte opdracht in de les leverde bijzonder materiaal op, dus de verwachtingen voor de verdere uitwerking van de opdracht zijn hoog gespannen…

De Geiten zitten bij de kapper: ze hebben traumatische ervaringen met het knippen van hun vacht en het gemekker van de knipper.

Wordt vervolgd, op 30 augustus om 20.00 uur bij Boudewijn! 

De Geiten bestaan momenteel nog uit 5 leden. We willen er graag een paar bij. We proberen een keer per 2 weken tesamen te komen om een avondje te schrijven. Dit vind meestal plaats in cafe Boudewijn, aan de Nieuwe Binnenweg te Rotterdam.

Heb je zin of vragen over wie we zijn en wat je allemaal moet doen om lid te worden? Stuur een mail naar gerard at degeiten.nl (vervang at door @).

Tranen lossen haar oogmake-up op. De mascara kan ze voorlopig beter in de lade van het badkamerkastje laten liggen. Met een tissue veegt ze behendig langs de onderkant van  haar ogen. Van buiten naar binnen. Andersom krijg je rimpels. Dat heeft ze ooit van een schoonheidsspecialiste op de opleiding voor hostess geleerd. Aan zo’n opleiding had je tenminste wat.

Pipa rent vrolijk van boom naar boom. Snuffelt aan de stammen en andere plekken die door haar soortgenoten zijn besproeid. Om, voor niet honden onbegrijpelijke redenen, wordt de ene plek wel en de andere niet met wat druppels verrijkt. De vrolijkheid van Pipa is ongepast. Maar ach, weet zo’n druppelende hond veel.

Haar radeloosheid en de heftige uitbarstingen van emotioneel onweer hebben plaats gemaakt voor stil verdriet. In het park heerst balans. De eeuwenoude bomen zien haar gaan. Ze absorberen haar verdriet. Ze weten dat het voorbij zal gaan. Zij weet dat ook. De bomen hebben het al zo vaak gezien. Het verdriet van de mens. Met iedere ademhaling brengt de verstilde rust van het park berusting in haar hart.

Vanuit het groen springt Pipa het zandpad op. Ze roept zijn naam. Hij reageert meteen en blijft, na een aai over zijn kop, naast haar lopen. Zijn zwarte kop, ter hoogte van haar knieën, draait naar haar op als zij tegen hem praat. “We gaan het redden, Pipa. Op een dag zal het zijn of het nooit is gebeurd. Baasje houdt van ons en niet van haar.”

Het plotselinge kraken van takken een paar meter van het pad rechts van hen, doet de vrouw opschrikken uit haar mijmeringen. Pipa rent meteen richting het geluid en begint te blaffen. Als het blaffen aanhoudt loopt ze langs de struiken naar de rij bomen waar het geluid vandaan komt.

Bij de bomen ziet ze een vrouw met ongecontroleerde bewegingen met een dik touw in de weer. Ze schijnt Pipa die blaffend om haar heen springt niet op te merken. Ze klimt de boom in en gooit het touw om een tak heen. De toekijkende vrouw voelt zich ongemakkelijk in haar rol van voyeur en wil zich omdraaien om terug naar het pad te lopen. Haar ogen blijven rusten op het uiteinde van het touw. Een strop bungelt in de lucht. Haar ademhaling stokt in haar keel. Met schielijke passen loopt ze op de vrouw toe. Lange tijd kijken de vrouwen elkaar aan.

Zwarte stromen mascara lopen over haar wangen via de kaaklijn naar het puntje van haar ronde kin. Haar handen omklemmen het touw. Verbijsterd kijkt ze van het touw naar de vrouw, die haar zo wreed stoort. Dan stromen de woorden willoos uit haar mond. “Bemoei je er niet mee. Ga weg. Laat me alleen. Ik ben gewoon zo’n vrouw die al jaren wacht tot haar minnaar zijn vrouw verlaat. Maar daar weet jij vast niets van. Rot op!”

“Al goed, zoek het maar uit. Dag!” Ze loopt richting het zandpad en kijkt om naar de  hond. “Pipa, kom we gaan.“ De vrouw met het touw in haar hand draait zich om. Een verbijsterende blik ligt op haar asgrauwe gezicht. “Pipa?”

Volgende bijeenkomst, hopelijk inclusief Gerard, op WOENSDAG 30 mei om 20.00 uur.

Ik ben Trees, de huiswerkopdracht volgt via de mail.

gr.
Yvonne